no image

Nederland | 26 oktober 2012 | by Freek Landmeter

0

Oorlogsmuseum of Vredespaleis

In Nijmegen wil men een nationaal oorlogsmuseum gaan bouwen. Nu schijnen we in Nederland al 32 oorlogsmusea te hebben, waarvan 12 in Gelderland.
De oorlogsmusea die ik ken zijn vaak een stoffige verzameling van oude wapens en uniformen of digitale presentaties van menselijk falen of ten koste van vele levens behaalde triomfen. Dus zal er toch wel een dringende reden moeten zijn voor deze wens.

De uitreiking van de Nobelprijs van de Vrede aan Europa vestigt juist de aandacht op 60 jaar vrede waaraan zij heeft bijgedragen. De toekenning ervan aan Europa als instituut is een interessante gedachte maar geeft mij niet direct een warm gevoel. Bij mijn recente bezoek aan het Nobel Vredesprijs Museum in Oslo kreeg ik dat wel bij de levensverhalen van de inspirerende mensen waaraan deze prijs ook is uitgereikt. Niet allen grote helden maar wel mensen die als voorbeeld kunnen gelden in een menselijk zoektocht naar een meer vreedzame en rechtvaardiger wereld.

Romney beschuldigde Obama in het laatste TV debat ervan een ‘verontschuldigingsreis’ te hebben gemaakt naar Arabische landen. Obama karakteriseerde deze reis echter als een ‘kennismakingsreis’ en ik interpreteerde het destijds als een oproep tot verzoening; een uitgestoken hand, een oproep tot dialoog; een erkenning van een voor beide zijden pijnlijke confrontatie en een uitnodiging tot een gedeelde inspanning tot vreedzamer samenleven.

Verzoening lijkt een vaag woord maar het ontbreken ervan kan ontwikkeling en toekomst fors blokkeren. Afgelopen week zag ik de film ‘Mijn buurman, mijn moordenaar’ over de rechtsgang in Rwanda na de genocide. Hartverscheurend om te zien hoe verwond deze samenleving achterbleef na de tragedie. Hoe moeilijk het was voor nabestaanden om hun recht te vinden en voor daders om hun handelen te erkennen. Indrukwekkend hoe een vrouw omwille van haar gedode kinderen vergiffenis kon schenken aan de moordenaar van haar kinderen.

Dit jaar waren er in Nederland verschillende keren heftige discussies rond de herdenking van alle slachtoffers van oorlogsgeweld, de laatste keer in Geffen. De gemeente stelde ondanks alle druk de onthulling niet uit maar plaatste een eenvoudige steen met de tekst ‘verzoening’. Een keus die mij ontroerde omdat deze steen daarmee niet enkel raakt aan onze oorlogsgeschiedenis maar ook van grote betekenis is voor ons samenleven nu. Dat verzoening geen ontkenning is van onherstelbaar leed maar wel de erkenning dat er een toekomst is ondanks het geweld. Een boodschap van hoop dus.

Nederland is in vele oorlogen ook niet enkel slachtoffer geweest. Met grote moeite erkennen wij onze rol tijdens de politionele acties of ons falen in Srebrenica. En dat terwijl we prat gaan op het Vredespaleis en de internationale gerechtshoven in ons land.

Misschien is het beter dat we naast het prachtige Vredespaleis en in plaats van een Oorlogsmuseum vol opgepoetste medailles, nadenken over een ingetogen Vredesmuseum. Geen museum over machtige oorlogshelden maar over inspirerende, volhardende mensen die ondanks alle geweld blijven geloven in verzoening en strijden voor een meer vreedzame en rechtvaardige wereld. Een museum dat ons en onze kinderen iets leert over de zwakte van militair geweld en de kracht van menswaardig leiderschap

Tags:



About the Author



Comments are closed.

Back to Top ↑
  • Blog Jan Gruiters, directeur PAX

  • Abonneer / Subscribe

    Abonneer je op de PAX blogs en ontvang een bericht bij nieuwe posts.

    Enter your email address:

    Delivered by FeedBurner

  • Nieuws op paxvoorvrede.nl


PAX